| Comments: |
ASPRUMUNTI by Napoleone Vitale
Non 'ndavi cchiù restuccia a la campagna ora chi agustu bampa la marina; o pecuraru, re di la muntagna, dassa lu chianu e pigghia la pendina.
'Nta na bertula menti pochi pani, cunta e ricunta pecuri e muntuni, 'rringa la mandria avanti cu li cani, arretu vanci tu cu lu bastuni.
E camina, camina, pecuraru..... sarta li timpi e passa li ghiumari: cu sapi quantu tempu t'aspettaru li cosi chi dassasti a li pagghiari!
Non ti fermari, sèguita la strata, fina ca non arrivi a 'nu strapunti, d'undi 'nu munti, arretu 'na votata, jisa la testa e scombogghia la frunti.
Vicinu a tia 'na stroffa di zappini a lu surinu li capiddhi sprundi; e poi luntanu chi non pari fini lu celu cu lu mari si cunfundi.
Persu 'ntra l'aria, all'occhi toi davanti, Asprumunti ti guarda e resta mutu: pari 'nu vecchiu, pari 'nu giganti, pari 'nu santu. Fanci lu salutu!
Dinci: "Ora e sempri beniditta sia l'ura chi mi cunsula e m'accumpagna, santu Asprumunti: si luntanu jia, surda era l'aria e la terra sulagna.
Ma ora chi ti viju, e la to' buci mi porta li carizzi di lu ventu, fazzu lu signu di la santa cruci, e a l' umbra tua mi curcu e mi ddormentu"
E dormi, dormi, ca lu sonnu veni, dopo vintiquattr'uri di caminu. E non nci faci nenti si non teni 'nu matarazzu musciu e 'nu coscinu.
Quandu nci su li fogghi di la serra, e 'nta li fossi non luci lu jelu, non ndavi lettu megghiu di la terra, non c'è suffittu megghiu di lu celu! |